نمایشنامه کوتاه طنز مدرسه؛ ۴ متن ۳ تا ۷ نفره

صاحب خودکار: همین‌جا بود. یک خودکار آبی، با درِ آبی و قیافهٔ کاملاً خودکاری.

کارآگاه: نشانهٔ خاص دیگری نداشت؟ مثلاً موقع نوشتن همکاری کند؟

صاحب خودکار: گاهی. بیشتر وقت‌ها خط اول را می‌نوشت و بعد وارد مرخصی می‌شد.

کارآگاه (دفتر را با دقت نگاه می‌کند): آخرین بار کی دیدیش؟

صاحب خودکار: قبل از زنگ. داشتم می‌نوشتم «وسایلم را مرتب نگه می‌دارم».

کارآگاه: پرونده پیچیده شد.

شاهد: من یک چیزهایی دیدم، ولی نمی‌خواهم وارد ماجرا شوم.

کارآگاه: شما از لحظهٔ گم‌شدن چه اطلاعاتی دارید؟

شاهد: دیدم خودکار روی میز بود. بعد دفتر آمد روی خودکار. بعد کتاب آمد روی دفتر. بعد صاحب میز گفت: «عجیبه، هیچ‌چی سر جاش نیست!»

صاحب خودکار: یعنی متهم اصلی کتابه؟

کارآگاه: هنوز زوده. باید صحنه بازسازی بشه. دفتر را بردار.

(دفتر برداشته می‌شود؛ چیزی نیست.)

صاحب خودکار: دیدی؟ فرار کرده.

شاهد: کتاب را هم بردار.

(کتاب برداشته می‌شود؛ باز هم چیزی نیست.)

کارآگاه: تنها احتمال باقی‌مانده اینه که خودکار از فشار درس‌ها مهاجرت کرده.

شاهد: یا احتمال ساده‌تر: دست راستت را نگاه کن.

(صاحب خودکار دستش را بالا می‌آورد؛ خودکار تمام مدت در دست او بوده است.)

صاحب خودکار: پرونده حل شد. لطفاً کسی دربارهٔ روش نگهداری وسایلم سؤال نپرسه.

کارآگاه: حق‌الزحمهٔ من همون خودکاره.

صاحب خودکار: نه، پرونده دوباره باز شد!

هماهنگ‌کننده: جلسهٔ اضطراری شروع شد. اول خبر خوب: بالاخره همه آمدیم.

مسئول زمان: خبر بد: یک روز دیر آمدیم.

ایده‌پرداز: من دوازده ایده دارم.

هماهنگ‌کننده: عالیه. کدومش آماده شده؟

ایده‌پرداز: هیچ‌کدوم. نمی‌خواستم با اجراکردن، خلاقیتشون محدود بشه.

عضو موافق: کاملاً موافقم.

هماهنگ‌کننده: تو هنوز نمی‌دونی با چی موافقی.

عضو موافق: با همین حرف هم موافقم.

مسئول زمان (به ساعت نگاه می‌کند): تا تحویل، هجده ساعت مانده؛ با کم‌کردن خواب، مدرسه، رفت‌وآمد و نگرانی، حدود یازده دقیقه وقت مفید داریم.

هماهنگ‌کننده: پس تقسیم کار: من متن را جمع می‌کنم، تو زمان ارائه را می‌گیری، ایده‌پرداز تصویر می‌سازد و—

عضو موافق: من هم موافقت می‌کنم.

هماهنگ‌کننده: نه، تو نتیجه‌گیری را می‌نویسی.

عضو موافق: نتیجه می‌گیریم که من با نوشتن نتیجه‌گیری موافق نیستم.

ایده‌پرداز: ایده! پروژه را دربارهٔ سختی پروژهٔ گروهی بسازیم. همین جلسه هم نمایش اصلی باشد.

مسئول زمان: خوبه، ولی باید ثابت کنیم کار گروهی یاد گرفته‌ایم.

(همه چند ثانیه به هم نگاه می‌کنند.)

هماهنگ‌کننده: یک تمرین ساده. من می‌گویم «سه»، همه با هم اسم پروژه را می‌گوییم. یک، دو، سه!

ایده‌پرداز: عملیات نجات!

مسئول زمان: دقیقهٔ نود!

عضو موافق: هر دو عالیه!

هماهنگ‌کننده: بسیار خب؛ اسم پروژه شد «عملیات نجات در دقیقهٔ نود». حالا واقعاً شروع کنیم.

مسئول زمان: بالاخره یک تصمیم گروهی گرفتیم. فقط هجده دقیقه طول کشید.

عضو موافق: کاملاً—

سه نفر دیگر با هم: موافقی، می‌دونیم!

راهنما: به موزهٔ وسایل گمشدهٔ مدرسه خوش آمدید؛ جایی که هر وسیله وارد می‌شود، ولی صاحبش معمولاً نه.

بازدیدکنندهٔ اول: بلیت دارد؟

راهنما: بله؛ یک پاک‌کن سالم تحویل بدهید.

بازدیدکنندهٔ اول: پس من از بیرون نگاه می‌کنم.

مسئول جعبه (یک خط‌کش را بالا می‌گیرد): اثر شمارهٔ یک؛ خط‌کشی که سه ماه پیش پیدا شد.

بازدیدکنندهٔ دوم: از کجا معلوم قدیمیه؟

مسئول جعبه: چون هنوز همهٔ عددهاش معلومه.

راهنما: اثر بعدی، ظرف غذایی است که در یک حفاری مهم، زیر دو دفتر کشف شد.

بازدیدکنندهٔ سوم: داخلش چی بوده؟

مسئول جعبه: برای حفظ سلامت گروه پژوهش، درِ آن باز نشد.

بازدیدکنندهٔ اول: این دفتر مال کیه؟ روی جلدش نوشته «خصوصی».

راهنما: چون خصوصی است، بازش نکردیم.

مسئول جعبه: البته پشتش با خط درشت اسم و کلاس نوشته شده.

بازدیدکنندهٔ دوم: پس چرا پسش ندادید؟

مسئول جعبه: صاحبش هر روز می‌آید و می‌پرسد: «دفتر بی‌اسم پیدا نکردید؟»

راهنما (یک دستکش تنها را نشان می‌دهد): و این، مشهورترین اثر موزه است؛ دستکش تک.

بازدیدکنندهٔ سوم: اون یکی دستکش کجاست؟

راهنما: اگر می‌دانستیم، این یکی مشهور نبود.

بازدیدکنندهٔ اول (داخل جعبه را نگاه می‌کند): صبر کنید! این جامدادی من است!

مسئول جعبه: برای تحویل، باید نشانه‌اش را بگویید.

بازدیدکنندهٔ اول: داخلش دو مداد، یک تراش و یک پاک‌کن نصفه است.

مسئول جعبه (نگاه می‌کند): اشتباه شد؛ الان داخلش چهار برگه، یک قاشق و قبض بوفه است.

بازدیدکنندهٔ اول: خودشه! من از اول سال دنبال اون قاشق می‌گشتم.

راهنما: بازدید امروز تمام شد. لطفاً هنگام خروج وسایلتان را جا نگذارید.

(سه بازدیدکننده خارج می‌شوند. راهنما یک کیف جامانده را بالا می‌گیرد.)

مسئول جعبه: موزه برای فردا هم اثر تازه دارد.

سردبیر: تا پایان زنگ فقط هشت دقیقه داریم. خبرها کوتاه، دقیق و بدون شایعه.

مجری (مداد را جلوی دهان می‌گیرد): شنوندگان عزیز، سلام. شما صدای رادیو زنگ تفریح را می‌شنوید؛ تنها رادیویی که قبل از پیدا شدن موجش، زنگ می‌خورد.

مسئول زمان: هفت دقیقه و چهل ثانیه.

مجری: هنوز سلام کردم!

سردبیر: برویم سراغ گزارش حیاط.

گزارشگر حیاط: اینجا شرایط آرام است. یک توپ زیر نیمکت گیر کرده و چهار نفر از فاصلهٔ امن به آن راهنمایی می‌دهند.

مجری: عملیات نجات در چه مرحله‌ای است؟

گزارشگر حیاط: فعلاً همه می‌گویند «یک کم چپ‌تر»؛ ولی معلوم نیست به چه کسی.

سردبیر: خبر بعدی، بوفه.

گزارشگر بوفه: صف منظم است؛ یعنی همه در یک خط نامرئی ایستاده‌اند که فقط خودشان می‌بینند.

مجری: موجودی خوراکی چطور است؟

گزارشگر بوفه: یک ساندویچ باقی مانده و هفت نفر هم‌زمان گفته‌اند «من از اول اینجا بودم».

مسئول زمان: شش دقیقه.

مجری: حالا وضع هوا را می‌شنویم.

هواشناس: در حیاط، آسمان صاف و احتمال بارش برگه نزدیک صفر است؛ اما کنار پنجرهٔ کلاس، وزش شدید برگه‌های امتحان پیش‌بینی می‌شود.

سردبیر: این پیش‌بینی علمی بود؟

هواشناس: بله. پنجره باز است و برگه‌ها روی میز.

مجری: می‌رسیم به بخش وسایل گمشده.

کارشناس وسایل: یک پاک‌کن، دو خودکار و قمقمه‌ای پیدا شده که صاحبش می‌گوید «دقیقاً شبیه مال من است، فقط رنگ و اندازه‌اش فرق دارد».

گزارشگر حیاط: خبر فوری! توپ آزاد شد.

مجری: چطور؟

گزارشگر حیاط: صاحب نیمکت آمد و نیمکت را جابه‌جا کرد.

مسئول زمان: سه دقیقه. هنوز اسم برنامه را نگفته‌ایم.

سردبیر: همین الان رأی می‌گیریم. پیشنهادها؟

گزارشگر بوفه: «آخر صف».

هواشناس: «موج نیمه‌ابری».

کارشناس وسایل: «پیدا شد، تحویل بگیرید».

مجری: من «رادیو زنگ تفریح» را پیشنهاد می‌کنم.

مسئول زمان: یک دقیقه!

سردبیر: تصویب شد. مجری، پایان.

مجری: این نخستین برنامهٔ رادیو زنگ تفریح بود. اگر صدا خوب نبود، نگران نباشید؛ ما اصلاً دستگاه ضبط نداشتیم.

(همه به مدادی که نقش میکروفن داشت نگاه می‌کنند.)

کارشناس وسایل: راستی، این مداد مال کیه؟

(زنگ می‌خورد و همه هم‌زمان می‌گویند: «مال من نیست!»)